Ես օգնեցի եղբորս անել դասերը։
Ես եղբորս հետ անտառում մոլորվեցի։
Մայրիկս աղում էր բիբարը։
Շուտով հայրս կդառնա աներ։

Աղջկան մորաքույրն է պահել։
Աղջկան պահպանել է մորաքույրը։
Աղջկան լույսի պես է պահել մորաքույրը։

Ինձ քո տղան էր բռնել , — բողոքեց շունը։
Ինձ քո տղան է արգելել , — բողոքեց շունը։
Ինձ քո տղան է զբաղեցրել , — բողոքեց շունը։

Սարերը շրջեց ու ետ եկավ։
Սարերը թեքեց ու ետ եկավ։
Սարերը շուռ տվեց ու ետ եկավ։

Նոր իմացավ , թե ինչ եմ ասում։
Նոր հասկացավ , թե ինչ եմ ասում։
Նոր գիտակցեց , թե ինչ եմ ասում։

Նոր աշխարհ եկավ։
Ժամանակակից աշխարհ եկավ։

Ընկերներին բաժանեց ու գնաց , ուրիշ քաղաք։
Ընկերներին բաժանեց ու գնաց , ուրիշ քաղաք։

Տղան լուռ մոտեցավ մորը։

Տղան անձայն մոտեցավ մորը։

Տղան անլսելի մոտեցավ մորը։

Նա դեռ նստած ուտում էր։

Նա դեռ նստած խժռում էր։

Նա դեռ նստած լափում էր։

Բժիշկը հետն ինչ-որ խոտ էր բերել։

Բժիշկը հետն ինչ-որ բանջար էր բերել։

Մտնողը դուրեկան մի աղջիկ էր։

Մտնողը հմայիչ մի աղջիկ էր։

Մի օր Զևսի գլուխը սոսկալի ցավեց։ Նա կանչեց իր որդուն ու հրամայեց, որ ճեղքի իր գլուխն ու ինքն ազատվի ցավից ու գլխի միջի աղմուկից։ Հեփեստոսը կացինը տարավ-պերեց ու մի հզոր հարվածով ճեղքեց հոր գլուխը։ Այդ ժամանակ աստծո գլխից դուրս եկավ Աթենաս-Պալաս հզոր դիցուհին։ Ոտից գլուխ զինավառ, շողշողուն սաղավարտոց, վահանն ու նիզակը ձեռքին՝ կանգնեց ապշահար. աստվածների առջև, ու նրա կանչը որոտաց ու ցնցեց Օլիմպոսը։ Աթենասը սկսեց հովանավորել Հունաստանի հերոսներին, պահպանել քաղաքներն ու ամրոցներ։