Դուք ինչ-որ երեսուն տախտակի վրա ամրացրիք այդ վանդակը:
Ինչո՞ւ դու քո հոտն իմ դաշտում արածածրիր:
Հավերը երկարացրին վզները դեպի ներքև,նայեցին դես ու դեն:
Նա իր ձիուն մեծացրեց չամչով ու գարիով:
Ես հավանաբար ձանձրացրի ունկնդիրներին:
Մենք անզգուշորեն թռցրինք արևկող անւղ թռչուններին:

Դրսում ցուրտ էր, անձրև էր գալիս։ Ես քայլում էի թաց գետնի վրայով, կեղտոտելով նոր առած կոշիկներս, քայլում էի ու անիծում կյանքը, որովհետև այսօր հերիք չի ուշացել եմ դասից, մի հատ էլ մարզահագուստս էի մոռացել ու նկատողություն ստացել, մայրս վրես գոռացել էր, հայրս էլ ասում էր, թե ինչքան անբախտ եղավ իրենց երեխան։ Այսպիսով որոշեցի ման գամ, են էլ անձրև եկավ և ամբողջ շորերս աղտոտեց։ Ճանապարհին զգացի, որ ինչ որ մեկը հետևում է ինձ, շրջվեցի տեսա փոքրիկ կատու, որը մլավելով քայլում էր հետս։ <Երևի սոված է> մտածեցի ես, հանեցի գրպանիցս վերջին փողերը ու կեր առա կատվին։ Հիմա կողքը նստած շոյում եմ նրան, ախր կատուները լավ բան են, միշտ ժպիտ են առաջացնում մոտս։ Ինչ էլ լինի, կյանքը հրաշալի է։

1․ Կնոջ դեմքը կնճռոտել էին անցած տարիներց։
2․ Լավ կահավորել էին դահլիճը։
3․ Մշակույթային շատ արժեքներ է ստացել մեր ժողովուրդի կողմից։

Գետը զայրանում է երբ կամուրջը նրա հոսանքը բաժանում է ճյուղերի։
Գետը զայրանում է թե չէ կամուրջը նրա հոսանքը բաժանում է ճյուղերի։
Գետը զայրանում է , որ կամուրջը նրա հոսանքը բաժանում է ճյուղերի։

1․ Սրտաբուխ ու մտերիմ այդ ձայնը ուշքի բերեց նրան։
Ուշքի բերեց նրան՝ սրտաբուխ ու մտերիմ այդ ձայնը։
2․ Գարնան երեկոյի նման գգվող մի ժպիտ թառել էր դեմքին։
Թառել էր դեմքին՝ գարնան երեկոյի նման գգվող մի ժպիտ։
3․ Կոչտուկներով պատած ու հողաբույը ձեռքերը հարգանք էին ներշնչում։
Հարգանք էին ներշնչում՝ կոչտուկներով պատած ու հողաբույի ձեռքերը։
4․ Անտառային հավերժահարսի նման մի աղջիկ հանկարծ փայտահատին մոտեցավ։
Հանկարծ փայտահատին մոտեցավ՝ անտառային հավերժահարսի նման մի աղջիկ։
5․ Երկարոտն ու նրբակազմ մի կին անցնում էր մեր փողոցով։
Մի կին անցնում էր մեր փողոցով՝ երկարոտն ու նրբակազմ։
6․ Գազանիկը մարդու ձեռքերին նմանող երկար , բարակ ու ոսկրոտ մատներով թաթեր ուներ։
Երկար , բարակ ու ոսկրոտ մատներով գազանիկը մարդու ձեռքերին նմանող թաթեր ուներ։